Niekonwencjonalna elektronika, niezależny hip hop, awangardowy rock, muzyka klasyczna i filmowa oraz jazzowe nurty w jednym miejscu

View Marcin Nieweglowski's profile on LinkedIn

Zobacz mnie na GoldenLine

Popieram Kodeks Blogerów

LINKUJMY! - akcja hipertextowa

Number of online users in last 3 minutes Number of online users in last 3 minutes

piątek, 27 lutego 2009
Snazzy antique Beyond The Wizards Sleeve's boat

In long time I wonder and ask question myself: where are you going, rock music? In recent year or two years ago, we could catch sight of flooding instrumental rock bands, mostly of them didn't carry in any adding value. Thus and thenceforth, I'm sceptical and wary toward this scene, seriously. But blessing in disguise, it has some kind of witchy logic which brought me off to the gates of "Beyond The Wizards Sleeve Ark 1", the Beyond The Wizards Sleeve debut album. If you like all-purpose, trancey sounds of eerie, psychedelic rock, odd krautrock strains and vital rock'n'roll derive many sides of world, you will not pass by it incuriously.

album sleeve

Seemingly, the originators should comprise numerous-members band. In substance, they aren't. It just a conjuction of old and new, if you will. On the one hand I received a face of Richard Norris from legendary, audible and linked with rave boom, in particular, The Grid project (I've broached them few months ago in contex of Doppelganger, their newest album at my post, in Polish only). On the other hand, at the corner either, both rising star and stellar remixer, Erol Alkan who, paradoxical, unknown truly for me.

As I hinted earlier, Beyond The Wizards Sleeve duo toke advantage of fourteen rare, vintage, uncommon tracks made by diverse, often forgotten, artists. However, they don't remix, neither slash them, but liven them up in incongruous way. So they haven't changed their cornerstones, focusing own aim and whole force through underline and give impetus classic sounds. The source compositions are as such genuine and out-of-this-world as I sometimes had staid quandaries with outguess major of those from Beyond The Wizards Sleeve Ark 1, of course. Should I marvel myself? No, certainly, if I've heard first time mesmerising funk-rock fusion, both acrid and wriggling, tribal hides, straightforward from Turkey ("Aglarsa Anam Aglar") pulling out as well as dusting down somewhere out of 60s. In addition, Monkees's mirage which entirely was gone walkabout fetching up on desert and unwinds then in "Dig It". It doesn't lack of plethora sonic, off beat impressions. Do you urge chemical big beat in affair with Hungarian spacey rock? Here you are - try and probe convivial, brilliant "Don't Cry Girl". Meahwhile "Light Years" (it's patently 2000 Light Year From Home cover) conveys riding away Rolling Stones's journey into immaterial intricacy of world soul.

Plenty of enraptured paramounth experiences. Apart from out of range and unlike to mass duplications instrumental rock (MGR y Destructo Swarmbots for example) or nu rave (Telepathe for instance) schemes which I'm fed up to the back teeth, sick and tired either. This compilation of Norris-Alkan duo's output (selected tracks from their prior four EPs, correctly) is situated above recent Kranky's players, Cloundland Canyon band album, Lie in Light. More and up more authentic, esoteric and towering outings within spirit of florid and airy-fairy granolas' period. Anyway, trial their performance from Manchester two years ago.

22:22, marcin.nieweglowski , Reviews
Link Dodaj komentarz »
Historyczna arka Beyond The Wizards Sleeve

Od dłuższego czasu zastanawiam się i zadaje sobie pytanie: quo vadis rockowa muzyko? Ostatni rok, a może i dwa lata były prawdziwym wysypem zespołów, które w przeważającej większości do instrumentalnego rocka nie wnosiły wartości dodanej. Stąd mój sceptycyzm skierowany do tego nurtu. No ale i w szczęściu - nieszczęściu jest jakas logika, która doprowadziła mnie do debiutanckiego albumu duetu Beyond The Wizards Sleeve, "Beyond The Wizards Sleeve Ark 1". Jak lubicie uniwersalne, transowe brzmienie psychodelicznego rocka, eksperymentalnego krautrocka oraz energetycznego rock'n'rolla z różnych stron świata, to nie ma jak przejść koło tej pozycji obojętnie.

okładka albumu

Autorami tej pozycji nie są wcale muzycy tworzący wieloosobowy zespół. To po prostu połączenie starego i nowego, że tak powiem. Z jednej strony mamy Richard'a Norris'a - z legendarnego, pamiętającego bardzo dobrze czasu rave'u, projekty The Grid (o którym kilka miesięcy temu pisałem w kontekście ich najnowszego albumu Doppelganger). Z drugiej zaś wschodzącego remiksera Erol Alkan, który z niczym innym mi się po prostu nie kojarzy.

I tak oto w takim składzie Beyond The Wizards Sleeve wzięli pod warszatat czternaście rarytasowych produkcji i poddaje je ... swoistemu ożywieniu. Nie żadnym technikom remikserskim tylko stworzenie odpicowanych coverów. Źródłowe kompozycje są tak unikalne i rzadkie, że trudno mi samemu rozszyfrować większość z nich na Beyond The Wizards Sleeve Ark 1. Ale ja sam sobie nie dziwie się, bo np. pierwszy raz słyszałem funk-rockową, gryzącą i łopoczącą gongami aż miło, fuzję prosto z Turcji ("Aglarsa Anam Aglar") wyciągniętą i odkurzoną gdzieś z lat 60. Do tego Monkees'owa fatamorgana, której zagubiona gdzieś w pustkowiu rozprzestrzenia się w "Dig It". Na tym albumie nie brakuje od niesamowitych wrażeń. Chemiczny big beat z węgierskim rockiem? Ależ proszę sobie przesłuchać towarzyski, genialny "Don't Cry Girl". Narkotyczna podróż Rolling Stones w pozamaterialne meandry kosmosu wyczuwa się w "Light Years" (cover 2000 Light Year From Home).

Mnóstwo transowych doznań. Daleko poza zasięgiem masowo powielanych schematów instrumentalnego rocka ("MGR y Destructo Swarmbots") i nu rave'u ("Telepathe"), od którego po prostu żygać mi się chce. Ta kompilacja pracy duetu Norris-Alkan (zbiór ich pracy z czterech wydanych EPek) sytuuje się także wyżej od albumu Lie in Light - zespołu ze stajni Kranky, Cloudland Canyon. Więcej aniżeli autentyczne, podniebne i kosmiczne podróże po esoterycznej duszy kwiecistego, idyllowego, hipisowskiego okresu. Ponadto polecam wam ich występ sprzed dwóch w Manchesterze.

22:19, marcin.nieweglowski , Pod ucho
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 26 lutego 2009
Mighty Grandmaster Flash as a connection, but what?

For his comeback have been waiting half world, at a push, for many of many years. True-born hip hop icon, especially whole dingy art of DJing, genuine in every facet, Grandmaster Flash will return with his novel, studio album called "The Bridge: Concept of the Culture" for twenty one years of vacuum. Despite it's going to be huge, one in a thousand occurrence (due out in March 3rd), personally and sincerely, I'm quite confused with divided my inner affections with this plate.

album cover

It's no way, absolutely, avoiding Joseph Saddler's persona (without to halt at longer moment, either) if someone wants to speak out of origin and beginnings of hip hop culture. The art of turntablism, its touching and moving, as well as instrumental, "break" arrangements would never captivate such multitude around the world, exclusive of this remarkable he-man. His compositions such as The Message or Wildstyle I can't say of them else like everlasting classics of street's stream. So it stems that many hearts (mine, too) have brown up after overhearing a hearsay of his forthcoming album. And in view of The Tribe Called Quest member, distinctive and clarion Q-Tip, commited with meaningful "The Renaissance" reawakening album, fully-fledged poetical drag.

By this both high and acute, demanding measure I was considering at every kind of information, more or less regarding with Grandmaster Flash big bang after dozen years of non-attendance. First pack of words prognostic idea of "The Bridge: Concept of the Culture" core didn't gloat me over optimistically, unluckily. As Kamaal Ibn John Fareed has strengthened in my eyes like someone who forms spoken words into intangible tale as Joseph was a role model, an authority in, even least, instrumental aspects, for me. Unfortunately, his new album fairs like typical, ordinar rap album. In addition, in prominently transnational, biggish complement. Both Q-Tip, KRS-One, Busta Rhymes, Snoop Dogg and Big Dady Kane, Grandmaster Cez have set their foots, or voices, rather. Besides, Joseph became involved his son, J-Flo, into the bergain. Honestly, I've expected more equilibrium in this case, in terms of less fussy by rapping (it's cramped by guests, the main nemesis of this album for me), but more pressure at an emphasized technique, instrumental beaten arrangements and DJ skills this 51-years-old cutting master, Grandmaster Flash.

But they were bundled as an entrance of my fitting, just only, into acquainting with this stuff. I was enormous lucky having toward opportunities and found The Bridge feet, then. Before you say "how come?", please read attentively this post to the end, we will get your own blue sky, as well :-). The packet of those tracks was developing in Flash's studio, Adrenaline Lab, roughly for two years (within 2007 and 2008 year) and they haven't impressived me dazzling, in time. Apart from three or maybe four composition, verbatim, the rest of them, regrettably, sound like countless similiar, average rap longplays. I'm conscious that I will expose a risk some of you, but here you are the facts, in my attitude. Let's come back to my bangers: gently and classy "Shine All Day" (featuring gentleman Q-Tip), then very enjoyable, intimate soul's soundbites "Swagger", for next big beat rally "Tribute To The Breakdancer" and fine tricksy "I Got Sumthin' To Say". Saddley, damn you ;), I've been waiting for years (in patience ;)) for that name of the game! In particular two last. Suddenly and startled, this album has been got the wrinkles out by dance, house tunes. But they accurately blended with the "builder" idea this longplay struggling to find common ground both hip hop and extraneous sounds.

What should I like to notice? In my opinion, "The Bridge: Concept of the Culture" isn't not as successful as Grandmaster Flash's friend last album from The Tribe Called Quest team. It's beyond doubt that "The Bridge" is really worth checking, but I want to warn you - don't expect outstanding resurrection. That's a reason I can't insert it on my list of best albums 2009 year. Regardless, it will release by Strut Records. If you want to check out whole album before its official launch, click on Saddler's Myspace. Farther listen me up!, because it's not over ;). Tune called "Swagger" is enriched of its clip, and "Can I Take You Higher" you can lawfully collect from CNET. And I top off official trailer and little bit longer 9-minute videodocument with Grandmaster Flash conversation (monologue, rather) about his concept of "bridge".

18:33, marcin.nieweglowski , Reviews
Link Dodaj komentarz »
Grandmaster Flash łącznikiem, ale czego?

Na powrót tego pana czekało przez lata z pół świata. Po 21 latach ikona muzyki hip hop, w tym także sztuki DJingu, - Grandmaster Flash powróci ze swoim kolejnym, studyjnym albumem "The Bridge: Concept of the Culture". Pomimo, że będzie to wielkie wydarzenie (premiera już w przyszłym tygodniu), to osobiście mam bardzo mieszane i podzielone uczucia na temat tego krążka.

okładka albumu

Trudno mówić o początkach muzyki hip hop nie zatrzymując się na dłuższą chwile przy osobie Joseph'a Saddlera. Człowieka bez którego sztuka turntablizmu, jak i instrumentalne aranżacje nie zarażiły by wielu ludzi na całym świecie. A takich jego kompozycjach jak The Message czy Wildstyle, może tylko mówić o ponadczasowych klasykach gatunku. Stąd wiele serc (w tym także moje) zapaliło się na wieść o jego nowym albumie. Biorąc pod poprawkę fakt, iż w zeszłym roku wielkim powrotem zapisał się członek legendarnej formacji The Tribe Called Quest - Q-Tip tworząc uliczną poezję The Renaissance.

Taką wymagająca miarą spoglądałem na wszelkie informacje i szczegóły związane z pojawieniem się po kilkudziesięciu latach Grandmaster Flash'a. Niestety pierwsze informacje na temat albumu "The Bridge: Concept of the Culture" nie napawały mnie optymizmem. O ile Kamaal Ibn John Fareed zapisał się w moich oczach jako ktoś, kto nadaje wypowiedzianym słowom ponadmaterialną historię, o tyle Joseph był dla mnie wzorem i autorytetem w sprawach instrumentalnych. Niestety jego album zapowiada się na typowo rapowy album. Warto dodać w bardzo międzynarodowym składzie. Pojawią się zarówno Q-Tip, KRS-One, Busta Rhymes, Snoop Dogg, jak i Big Daddy Kane oraz Grandmaster Caz. Ponadto ciekawostką będzie zaangażowanie J-Flo - syna Joseph'a. Spodziewałem się bardziej wyważonej płyty pod tym kątem, mniej przeładowanej nawijaniem, a bardziej położeniem akcentu na technikę, instrumentalne aranżacje oraz umiejętności DJskie 51-letniego Grandmaster Flash'a.

Były to dopiero moje przymiarki do zapoznania się z tym materiałem. A miałem to wielkie szczęście, aby mieć możliwość sprawdzić całość krążka The Bridge. Spokojnie - wy też bedziecie mieli możliwość - czytajcie uważnie końcówkę posta :). Nagrania, które powstawały w latach 2007-2008 w studiu Flash'a - Adrenaline Lab, nie zrobiły na mnie piorunującego wrażenia. Oprócz dosłownie trzech, czterech kompozycji, reszta brzmi niestety, jak niezliczona ilość podobnych tego typu rapowych wydawnictw. Napewno wielu tym stwierdzeniem naraże się, ale takie są fakty, moim zdaniem. Wyważony i kulturalny "Shine All Day" (z Q-Tip'em), bardzo miłe, kameralne, soulowe wibracje "Swagger", rewiowy, big beatowy "Tribute To The Breakdancer" oraz figlarny "I Got Sumthin' To Say". W przypadku tych dwóch ostatnich -  Saddler, o taką zabawę i rozrywkę mi właśnie chodziło! Wielu zaskoczy to, iż krążek jest wykończony klubowymi, house'owymi kompozycjami. Ale one właśnie wpisują w "budowniczą" ideę tego albumu szukający wspólnego mianownika dla hip hopu i innych "obcych" brzmień.

Cóż jeszcze powinienem dodać? Dla mnie nie będzie on tak udany, jak ubiegłoroczny album znajomego Grandmaster Flash'a z ekipy The Tribe Called Quest. Oczywiście krążek "The Bridge" jest wart sprawdzenia, ale nie spodziewajcie się niewiadomo jakiego powrotu. Dla mnie nie będzie to jeden z najważniejszych albumów roku 2009. Zostanie on wydany przez wytwórnię Strut Records. Ze wszystkimi, pełnymi kompozycjami z tej płyty możecie zapoznać się na Myspace Saddler'a. Nagranie "Swagger" zostało okraszone teledyskiem, a "Can I Take You Higher" możecie legalnie i za darmo ściągnąć z CNET. Po za tym polecam Wam obejrzenie oficjalnego trailer'a longplay'a Joseph'a, jak i nieco dłuższy, 9-minutowy dokument w którym Grandmaster Flash opowiada szerzej o swoim "moście".

18:30, marcin.nieweglowski , Świeżynki & rodzynki
Link Komentarze (2) »
środa, 25 lutego 2009
Ursula 1000 shiped with rune

Even If you don't ring the bell, who actually hides by this alias (you think: maybe is boy or girl, or something tween them), neither Ursula's feats for Eighteenth Street Lounge Music label, then (I will adopt an approach) you sometimes have stumbled on his earlier blitche, funky songs appearing as music themes in popular tely-series such as: "Grey's Anatomy", "Desperate Housewives" or "Sex and the City", before. Since yesterday, Alex producer's case was enhanced by dozen fresh tracks. In last Tuesday of February arrived with "Mystics", his forth studio album, indeed.

album cover

For me, he's one of sparse funk vibes producers who I will never evanesce in any case, I hope so. When Europe have prime duos such like: Skeewiff and Headphonics, USA is in line with it by somebody who exactly know his way around with classic Freddy Fresh Badder Badder Schwing (featuring Fatboy Slim from golden era as a partner in crime). Obviously, I mean about Alex Gimento also widely known as Ursula 1000 (he couldn't resist an enchantment witchered by one of Bond's girls who taken over his artistic soul, then ;)).

It's elapsed ten years of his activities and approximately three years when "Here Come Tomorrow" (his third longplay with like Electric Boogie included, quite in Fingerlickin-style) unveiled, by now, this blood-Spanish American resolved to give himself a break with both funky breaks and big beat. Nowaday, the "Mystics" rudders have been snaffled up with steady, pumping chocs from Miami (there is Gimento's origin), postpunk electro school's strands (Justice or Yuksek influences are leaking out) as well as New York's cosmopolitan, urban sounds' mirrors. So it stems that there is more "beat" than "break" which I also recognized prior this switch on other artists such as: British Slyde duo, Finnish Rico Tubbs, Italian Madox and, finally, Tal M Klein, Gimento's countryman. Ursula 1000 discloses his own space hotchpotch together with first diffusing voxes from electricity tech-funk "Rocket" or techy-booty house "Do It Right". "Mystics" isn't weaked with invited guests (chaps mostly): savvy, nujazz producer Mocean Worker (co-creator "Star Machine", lubed fatty disco funk), hip hop master of ceremony from cowboy's Wild South, Tee Double (he intersperses breakbeat's greed looming from "Rump") and Alex old friend, Kojak (commited in proceeding of "Here Come Tomorrow", hither in clumsy and cheesy "Zombies"). Plenty of cluttered devil-may-care, sweeping under the carpet clues to funk, rock'n'roll as well as Latino wackiness (caused by his Spanish hot-tempered, I hazard a guess ;)), above all else.

I can't misjudge Gimento's outcome. My relations with "Mystics" will end up with accomplishing this post, although, few his ealier tunes (Kinda Kinky, Mambo 1000) got stuck in my head hard, forever. Regardless is not bad nor wanting. Both, happily, it doesn't peeve me and, sadly, I don't reclaim sensible oomph. Chilling, decent jocular farrago of almost downtempo and a quite bit uptempo from middle shelf of quality. All in all, if you're heavily enough burnt sound from decaying Fingerlickin' brand, you will get a solution, a tame antidote. In the end I made up a nugget. Whole "Mystics" sonic content you can rate hearing from special Eighteenth Street Lounge Music website.

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 12